روزی عارفی با دو تن از شاگردانش همراه کاروانی به شهری دور می رفتند. با توجه به مسافت طولانی سفر بسیاری از مردان بدون همسرانشان سفر می کردند. و وقتی به استراحتگاه می رسیدند بعضی از مردان پی خوشگذرانی می رفتند. همسفران نزدیک عارف و شاگردانش دو مرد بودند که یکی از مردان همیشه برای عیش و خوشگذرانی از بقیه جدا می شد و دیگری از کاروان جدا نمی شد. یک روز حین پیاده روی یکی از شاگردان عارف از او درباره معنای واقعی عشق پرسید. همسفر خوشگذران این سوال را شنید و گفت : عشق یعنی برخورد من با زندگی! تجربه های شیرین زندگی را بر خودم حرام نمی کنم . همسرم که در دهکده از کارهای من خبر ندارد تازه اگر هم توسط شما یا بقیه خبردار شود با خرید هدیه ای او را راضی به چشم پوشی می کنم. به هر صورت وقتی به دهکده برگردم او چاره ای جز بخشیدن من ندارد بنابراین من هم از هیچ یک تجربه لذت بخشی خودم را محروم نکردم و هم با خرید هدایای فراوان عشق همسرم را حفظ کردم. این می شود معنای واقعی عشق! عارف رو به شاگردش کرد و گفت : این دوست ما از یک لحاظ حق دارد. عشق یعنی انجام کارهایی که محبوب را خوشحال کند اما این همه عشق نیست. بلکه چیزی مهم تر از آن هست که این همسفر دوم ما، که در طول سفر به همسر خود وفادار است و حتی در غیبت او هم خیانت نمی کند ، دارد به آن عمل می کند. بیایید از او بپرسیم چرا چون اولی پی عیاشی نمی رود؟ مرد دوم که سر به زیر و پایبند اخلاقیات بود تبسمی کرد و گفت: به نظر من عشق فقط این نیست که کارهایی که خوشایند محبوب است انجام دهیم بلکه معنای آن این است که از کارهایی که موجب ناراحتی و آزردگی خاطر محبوب می شود دوری جوییم . من چون می دانم که انجام حرکتی زشت از سوی من ، حتی اگر همسرم هم خبردار نشود ، می تواند روزی موجب آزردگی خاطر او شود و چه بسا این روز در آن دنیا و پس از مرگ باشد ، باز هم دلم نمی آید خاطر او را مکدر سازم و به همین خاطر به عنوان نگهبان امانت او، به شدت اصول اخلاقی را در مورد خودم اجرا می کنم و نسبت به آن سخت گیر هستم.عارف سرش را به علامت تایید تکان داد و گفت : دقیقا این معنای واقعی عشق است. مهم نیست که برای ربودن دل محبوب چه قدر از خودت مایه می گذاری و چه قدر زحمت میکشی و چه کارهای متنوعی را انجام می دهی تا خود را برای او دلپذیر سازی و سمت نگاهش را به سوی خود برگردانی ، بلکه عشق واقعی یعنی این که مواظب رفتار و حرکات خود باشی و عملی مرتکب نشوی که محبوب ناراحت شود. این معنای واقعی عشق است.